Ευλογία Δαγρέ, Ηγουμένη

Κοιμήθηκε και τόφηκε την επόμενη στις 2 Απρλίου 2009 οτο μοναστήρι του Αγίου Χαραλάμπους Κορινθίας η ηγουμένη της μονής αδελφή Ευλογία, κατά κόσμον Δήμητρα Ε Δαγρέ. ‘Ηταν μια σεμνή τελετή που χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Κορινθίας Διονύσιος Μάνταλος αλλά και πλήθος ιερέα*» από τις μητροπόλεις Κορινθίας και Α-θηνών.
Με σεβασμό στην μνήμη της και εκπληρώνοντας την υπόσχεση μου θα προσπαθήσω να παραθέσω τα στοιχεία που εκείνη μου είχε καταθέσει για να συντάξω το βιογραφικό της.

Η γερόντισσα γεννήθηκε το 1926 στο Μερκούρι Κα-ρυός. Ο πατέρας της ήταν ο Ευάγγελος Δημητρίου  Δαγρές και μητέρα της η Αναστασία Καπετάνιου από το Μερκούρι. Από την παιδική της ηλικία ε ίχε έντονες τις θύμισες και τις περίγραψες που αφορούσαν τον προγονό της, ήρωα της επανάστασης Παν-νάκο Δαγρέ από την Καρυά. Οι λέξεις Ελλάδα, ελευθερία, είχανγια εκείνη ιδιάζουσα σημασία ακόμη και το άκουσμα του Εθνικού μας ύμνου της πλημμύριζε τα μάτια με δάκρυα και κάθε φορά έφερνε στο νού της την καταγωγή της που την γέμιζε περηφάνια.

Πριν ακόμη συμπληρώσει την πρώτη δεκαετία της ζωής της υιοθετήθηκε από την οικογένεια Τσεβελέ-κου στο Ναύπλιο. Η παιδική της ηλικία το 1940 -1941 δεν την εμποδίζει να προσφέρει μεγάλο εθνικό έργο. Μεταφέρει μηνύματα και άλλες πληροφορίες στους Έλληνες και στους συμμάχους για τις κινήσεις των Γερμανοϊτολών.
Μεγαλωμένη και γαλουχημένη σε οικογένεια με χριστιανικές αρχές εκφράζει την επιθυμία να ακολουθήσει την μοναχική ζωή.
Με το τέλος του πολέμου εγκαταλείπει το κοσμικό περιβάλλον και φτάνει στην γυναικεία μονή της Λέ-χοβας Κορινθίας.Έπειτα από δέκα τέοοερα χρόνια σκληρής ασκητικής ζωής η κλονισμένη υγεία της δεν της επιτρέπει να συνεχίσει τηνπαραμονή της στη Λέ-χοβα. Δεν επιθυμεί να αποσπάσει τις άλλες αδελφές της μονής οπό το χριστιανικό τους έργο ούτε να επιστρέψει στην οικογένεια της που την περιμένει με ανο^τές αγκαλιές. Παρακαλεί τον τότε μητροπολίτη Κορίνθου Προκόπιο να της επιτρέψει να τοποθετηθεί στο έρημο εκκλησάκι του Αγίου Χαραλάμπους ως νεωκόρος. Αυτό επιτυγχάνεται το 1961. Από τότε ως την ημέρα που οι σωματικές της δυνάμεις την εγκατέλειψαν κατάφερε με πολύ σκληρή δουλειά αλλά και με την βοήθεια όλων των συγγενών της να στήσει την ιερά μονή

Αγίου Χαραλάμπους , να την επεκτώνΰ, και να θεμελιώσει τον ναό του Αγίου Στεφάνου και τα παρεκκλήσια των αγίων Ακύλα, Πρίσκιλλας και Τρύφωνα, συμπληρώνοντας εξήντα δύο χρόνια μοναχικής ζωής.
Το σημαντικότερο της έργο ήταν ότι κατάφερε οι άνθρωποι στο μοναστήρι να βρίσκουν πραγματική θαλπωρή αγάπη και ελπίδα.. Με περίσσια αγάπη και σεβασμό δέχθηκε και τον υπερήλικα ιερομόναχο Αγα-θάγγελο Μπλάτσο από το Κουτσοπόδι τον onoto εξυπηρέτησε και γηροκόμησε για μια οκταετία.
Η σεμνότητα της, η ταπεινοφροσύνη, ο σεβασμός και η αφοσίωση της στο Θεό όλα αυτά τα χρόνια της έχουν ανοίξει το δρόμο για τα τις ουράνιες αγκαλιές.
Να ευχηθώ την εξ ύψους παρηγοριά στους αδελφούς, τα συγγενικά πρόσωπα αλλά και στις αδελφές της μονής Μαγδαληνή κα Σοφία που βαδίζουν στα βήματα της γερόντισσας συνεχίζοντας το θεάρεστο έργο της.

Ελένη Φλέσσα

Πηγές πληροφοριών:
– Προσίύπικό αρχείο Γερόντισσας Ευλογίας
– Το ιερό ησυχαστήριο Αγίου Χαράλαμπους (ΙΛ.Μπαλα-φοΰτα)