Εξι αδέρφια ξενιτεμένα, πάνω από μισόν αιώνα!

Μικροϊστορία μιας πολυφαμελίτικης οικογένειας

Βγαίνοντας η πατρίδα μας από τον καταστροφικό Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και από τον αδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε, ήταν ρημαγμένη, η φτώχεια και η ανέχεια ταλάνιζαν τους κατοίκους μας.
Στο ορεινό και άγονο χωριό μας ο κόσμος έλεγε το ψωμί ψωμάκι, δούλευε σκληρά για να μπορέσει να τα βγάλει πέρα.
Οι οικογένειες, σχεδόν όλες πο-λυφαμελίτικες, δυσκολεύονταν να εξασφαλίσουν στα μέλη τους, ακόμα και το ψωμί.
Μια τέτοια οικογένεια, σφιχτοδεμένη και μονοιασμένη, ήταν και η οικογένεια του μπάρμπα-Νικολή Δε-λή, που ήταν γνωστός με το παρατσούκλι Μπόξας.
Η οικογένεια απόκτησε ούτε ένα, ούτε δύο, ούτε τρία, αλλά εννέα παιδιά, εννέα γερά αγόρια. Έχασε ένα κοριτσάκι από αποβολή και ένα αγοράκι το Δημητράκη, που της πνίγηκε, ενάμισι χρόνου, από πουρνα-ρόφυλλο.
Το πρώτο, ο Κώστας γεννημένος προπολεμικά, το 1930 και το τελευταίο ο Σούλης γεννημένος αυτός το 1952. Ακριβώς κάθε δύο χρόνια η Θεια-Νικολήνα κάνει ένα παιδί.

Στην αρχή της δεκαετίας του 50, η πατρίδα δεν μπορεί να θρέψει τα παιδιά της. Πολλά νέα παιδιά, στο άνθος της ηλικίας τους, σπρωγμένα από την σκληρή ζωή και την ανάγκη, παίρνουν τον τραχύ δρόμο της ξενιτιάς. Άλλοι για την Αυστραλό (οι περισσότεροι), άλλοι για την Αμερική, άλλοι για τον Καναδά, άλλοι για την Γερμανία άλλοι για άλλες χώρες, στα πέρατα του κόσμου.
Πρώτος πήρε την απόφαση για την Αυστραλό το 1956, ο Κώστας Δε-λής ο επονομαζόμενος κατά το κα-ρυώτικο συνήθειο και Κωτσο-ΜπόΕρς
Ο Κώστας Δελής ήταν η ατμομηχανή που στη συνέχεια «τράβηξε» τ’ άλλα πέντε αδέρφια του: το 1958 το Γιώργο, το 1960 το Βαγγέλη, το 1963 το Δήμο και τον Αποστόλη και το 1965 το Γιάννη.
Από τα εννιά αδέρφια έμειναν στην Καρυά τα τρία, τα οποία φρόντισαν και «ξεπροβόδισαν» τους ηλικιωμένους γονείς: ο Βασίλης, ο Χρήστος και ο Σούλης, ο Βενιαμίν.
Τα έξι αδέρφια συνεχίζουν την πορεία τους σε ξένη γη, δούλεψαν σκληρά, έκαναν παιδιά και εγγόνια,

δημιούργησαν περιουσίες, χωρίς ποτέ να ξεχάσουν το πανέμορφο χωριό τους, τα ήθη, τα έθιμα και τις παραδόσεις.
Αξίζει να πούμε λίγα λόγια για τις δικές τους οικογένειες:
– Ο Κώστας παντρεύτηκε με τη Μαρία Πίκουλη από το ‘Αργός. Απόκτησαν δύο αγόρια που είναι παντρεμένα και έχουν τρία εγγόνια.
– Ο Γιώργος παντρεύτηκε την Σοφία ΣαμαρτΕη από τα Βούρβουρα Αρκαδίας και έχουν δύο κόρες και τέσσερα εγγόνια.
– Ο Δήμος παντρεύτηκε την Μετάξια Τερζάκη από την Κυνουρία, έχουν και αυτοί δυο κόρες και τέσσερα εγγόνια.
– Ο Βαγγέλης παντρεύτηκε την Ουρανία Γιαννακούλη, έχουντρία αγόρια, τα δύο παντρεμένα
– Ο Γιάννης παντρεύτηκε την Κωνσταντίνο Σκούφη από το Μάζι και απόκτησαν δύο αγόρια και ένα κορίτσι. Το ένα αγόρι είναι παντρεμένο και διαμένει στη Νέα Υόρκη.
– Ο Αποστόλης πήγε παντρεμένος στην Αυστραλία με τη γυναίκα που ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε όταν ήταν στρατιώτης στη Φλώρινα την Όλγα Τρίκαλα. Απόκτησαν δυο κόρες και τρία εγγόνια. Δυστυχώς, πριν 12 χρόνια, ο Αποστόλης έχασε την πολυαγαπημένη γυναίκα του.

Έχουν όλοι να το λένε πως και τα έξι παιδιά του μπάρμπα-Νικολή του Μπόξα, καθώς και τα εγγόνια, έχουν ήθος και χαρακτήρα. Είναι κοντά στο Σύλλογο του Σίδνεϊ, ο Γιάννης μάλιστα είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του, είναι κοντά στην Καρυά και στο Σύλλογο μας. Νάναιπάντα καλά
Κ-Π.Τ.
Υ. Γ.1. Αργά μέσαστηνύχτατοτηλέ-φωνο κουδουνίζει επίμονα Η ψυχή στη Κούλουρη γιστί η κόρη είναι γεωπόνος στη Χίο. ο γιος στρατιώτης στον Εβρο και ο νους πηγαίχι στο καώ… Ηταν ο Γιάννης ο Μπόξαςπου ρωτούσε γιατί καθυστερούσε να πάει η εφημερίδα “Καρυά-. Ε|χε μπερδευτεί με τη διαφορά της ώρας και ζήτησε συγγνώμη για τη δική μου αναστάτωση. Εγώ έμεινα τελικά με την ικανοποίηση ότι τα ξενιτεμένα μας αδέρφια ενδιαφέρονται για τοχωριό. για το Σύλλογο, για την εφημερίδα. Χαλάλι για το κοψοχόλια σμα
Υ. Γ.2. Η συγγραφή του κειμένου στηρίχτηκε σε πληροφορίες του προέδρου του Συλλόγου Αργολίδαςτου Σίδνεϊ. Νίκου Καρατασούλη και του ΒσίληΔελή-Μπόξα.